Berberys Julianny (Berberis julianae) tworzy luźne i wyprostowane krzewy o wysokości do 1,5 m. Pędy są bruzdowane, pokryte trójdzielnymi, długimi cierniami. Starsze okazy są luźne, z przewieszającymi się gałęziami. Liście ma skórzaste, szerokolancetowate do wąskojajowatych, o długości do 10 cm, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, od spodu bladozielone, z licznymi kolczastymi ząbkami. Krzewy tego gatunku ulistnione są raczej rzadko. Liście jesienią i zimą przybierają kolor czerwonawy. Kwiaty ciemnożółte, z wierzchu zaczerwienione, zebrane w zwisające pęczki. Kwitnie w maju - czerwcu. Owoce są granatowoczarne, pokryte niebieskawym nalotem woskowym.
W stanie naturalnym występuje w środkowych Chinach.
Berberys Julianny uważany jest, spośród gatunków zimozielonych, za najbardziej wytrzymały na niskie temperatury. W środkowej Polsce wymaga jednak zabezpieczenia na zimę.
Sadzi się go przede wszystkim w tych miejscach ogrodu, gdzie chcemy mieć zieloną "plamę" przez cały rok. Dobrze jest umieścić go na możliwie zacisznym stanowisku. Sadzi się w maju lub w sierpniu, co 1 m, z bryłą ziemi. Cięcia nie wymaga.
Berberys Thunberga