Dębik ośmiopłatkowy (łac. Dryas octopetala) jest niską krzewinką o pędach płożących się po powierzchni gleby lub po skałach, tworzącą gęste, zwarte, darniowate kobierce. Pełzające pędy zakorzeniają się mocno. Liście ma skórzaste, długości 1-3 cm, z wierzchu ciemnozielone, nagie i błyszczące oraz pomarszczone, od spodu biało filcowato owłosione, na brzegach grubo karbowane. Kwiaty są białe, średnicy 3-6 cm, ośmiopłatkowe, osadzone na wzniesionych ponad liście szypułkach. Kwitnie w maju, ale pojedyncze kwiaty ukazują się jeszcze od czerwca do sierpnia. Owocami są drobne orzeszki, po dojrzeniu zaopatrzone w pierzasty aparat lotny, podobnie jak u powojników.
W stanie naturalnym występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej. W Polsce jest często spotykany w Tatrach, na skałach wapiennych.
Dębik ośmiopłatkowy wymaga gleb ciepłych, zawierających wapń oraz stanowisk słonecznych. Suszę znosi dobrze. Szczególnie pięknie wygląda w czasie kwitnienia i owocowania. Przydatny do sadzenia w ogrodach skalnych, na murkach, w alpinariach oraz na rabatach z niskimi bylinami na pierwszym planie. Efektownie wyglądają zwarte płaty pokrywające glebę i kamienie. Przydatny także dla małych ogrodów przydomowych. W uprawie nie zawsze dobrze się udaje i jest raczej kapryśny. Bywa rzadko uprawiany również i dlatego, że trudno go nabyć.
Rozmnażać można dębik z ukorzeniających się pędów i z nasion wysiewanych zaraz po zbiorze.