Największą zaletą tego krzewu jest duża wytrzymałość na suszę i niekorzystne warunki glebowe oraz na mróz. Jest to krzew o pędach sztywno wyprostowanych i liściach podobnych do znanej powszechnie robinii białej (akacji), to znaczy nieparzysto pierzastych, składających się z kilkunastu (a nawet większej liczby) owalnych listków. Rozwijają się późną wiosną. Kwiaty są drobne, składające się z jednego płatka i pręcików, zebrane na szczytach pędów w wyprostowane, wąskie grona długości kilkunastu centymetrów. Kwitnąca amorfa wygląda ładnie i oryginalnie. Jako krzewy kwitnące na pędach tegorocznych amorfy przycina się według zaleceń: cięcie krzewów I-ej grupy. Pewną zaletą amorfy jest też możliwość rozmnażania jej z nasion w warunkach ogrodów przydomowych. Nasiona te znajdują się (po jednym) w małych, nie otwierających się strąkach. Wysiewa się je w kwietniu razem ze strąkami, po uprzednim moczeniu przez 24 godziny w wodzie. W następnym roku jesienią można już przesadzić siewki na miejsce stałe, gdyż osiągną wysokość około 50 cm. Najpopularniejsze są dwa następujące gatunki:
Amorfa szara