Posadzone rośliny podlewamy i spryskujemy wodą. Po podlaniu gleba powinna być wilgotna do głębokości 20-25 cm. Podlewanie kontynuuje się przez cały okres wegetacji, zwłaszcza na glebach lżejszych, szybciej przesychających. O dobrym zaopatrzeniu w wodę świadczą długie przyrosty pędów, gęste ulistnienie i obfite kwitnienie. Jeśli młode rośliny mają dużo pąków kwiatowych, wówczas nadmiar ich wyłamujemy, bowiem wczesne kwitnienie osłabia wzrost. Zaleca się zostawić tylko kilka pąków, by można było ocenić wartość ozdobną kwiatów.
Ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest ściółkowanie gleby. Przyczynia się ono do utrzymania jej temperatury na bardziej wyrównanym poziomie. Podczas zimy gleba ściółkowana zamarza później i płycej, a gdy zima jest łagodna, może nie zamarznąć w ogóle. Pozwala to krzewom na częściowe uzupełnienie ubytków wody powstających wskutek parowania. Ściółka zatrzymuje wodę w glebie, a po rozkładzie dostarcza pewnej ilości składników pokarmowych. Chroni także nasady pędów oraz rozwijające się płytko korzenie przed przemarzaniem i uszkodzeniami mechanicznymi. Na ściółkę odpowiedni jest torf, liście, grube trociny, gnijąca słoma zbożowa, całkowicie przefermentowany obornik bydlęcy itp. Aby ściółka właściwie spełniała swoją rolę, musi mieć stałą i możliwie wysoką wilgotność. Grubość jej warstwy zależy od wielkości krzewów i rodzaju materiału. Przeciętnie stosowaa jest w warstwie grubości 5-10 cm, a pod krzewami starymi i wysokimi - do 20 cm. Dla krzewów z rodziny wrzosowatych ściółka powinna mieć odczyn kwaśny.
Przed nastaniem zimy krzewy wrażliwe na mróz muszą być odpowiednio przygotowane. W końcu października lub na początku listopada glebę nawadnia się obficie, tak aby przez 2-3 dni woda stała na jej powierzchni, natomiast rośliny spryskuje się. Nowo posadzone krzewy, zwłaszcza w rejonach o surowszym klimacie, zabezpiecza się profilaktycznie na zimę okrywając je gałęziami drzew iglastych (świerkowymi, daglezjowymi), matami słomianymi lub trzcinowymi, płotkami drewnianymi, papą itp. Bardzo niebezpieczne jest dla roślin silne bezpośrednie promieniowanie słoneczne na przełomie zimy i wiosny, powodujące brunatnienie i zasychanie liści. Między innymi z tego właśnie powodu zaleca się sadzić je w miejscach półcienistych, gdzie dociera światło rozproszone. W małych ogrodach wskazane jest stosowanie w tym okresie przenośnych daszków cieniujących.
U roślin, które w czasie zimy utraciły dużo wody, pędy mają pomarszczoną skórkę, a liście są brunatne (np. u różaneczników zwijają się w rurkę). Ratowanie roślin przed całkowitym uschnięciem polega na obfitym podlewaniu i spryskiwaniu. Zabiegi te wykonuje się tak długo, aż komórki roślin odzyskają właściwy im turgor, liście rozprostują się i przybiorą normalny kształt. Likwidowanie pozimowego deficytu wody trwa około 1-3 tygodni.