Żylistki (łac. Deutzia spp.) są często spotykane w miejskich parkach i zieleńcach - tymczasem bardzo rzadko się je widuje w przydomowych ogródkach i na działkach. Tymczasem są one jakby stworzone dla ogródków tego typu - zajmują niewiele miejsca, a jednocześnie są bardzo dekoracyjne. Większość gatunków tego krzewu osiąga wysokość maksymalnie 1-1,5 m. Liście są niewielkie, przypominające kształtem liście jaśminu, ale są wyraźnie szorstkie. Od końca maja do końca czerwca krzewy obficie pokrywają się kwiatami. Kwiaty kształtem podobne do dzwonków, składają się z kilku lub kilkunastu wydłużonych płatków i zebrane są na końcach pędów w bogate wiechy. Żylistki kwitną długo i obficie. Zakwitają już na drugi rok po posadzeniu.
Najlepsza dla żylistków jest gleba gliniasto-piaszczysta o dość dużej zawartości próchnicy lub gliniasta, ale z dodatkiem piasku i przegniłych liści. Nieźle jednak rosną na każdej glebie, byle tylko nie podmokłej i niezbyt suchej. W okresie suszy trzeba je podlewać.
Niestety, żylistki są wrażliwe na mróz - w czasie ostrej, bezśnieżnej zimy wiele krzewów ginie. Jeżeli jednak pokrywa śnieżna jest wystarczająco gruba, to przemarzają tylko odcinki pędów ponad śniegiem, a ze zdrowej ich nasady wyrosną wiosną nowe pędy. Aby tego uniknąć najlepiej jest żylistki zabezpieczyć, usypując wokół krzewu kopczyk z ziemi lub liści.
Żylistki dobrze rosną w miejscach nawet w miejscach zacienionych, co jest bardzo cenne bo pozwala wykorzystać dla nich miejsca nie nadające się dla innych roślin. Zasadniczo krzewy te przycina się zgodnie z zasadami właściwymi dla II grupy, jednak niektórzy hodowcy radzą ograniczać się do usuwania (już po przekwitnieniu krzewu) gałęzi starych i szpecących roślinę. Najbardziej zalecane są następujące gatunki i mieszańce:
Żylistek szorstki