Ognik ciernisty (Pyracantha coccinea) jest to półzimozielony krzew o dużych walorach dekoracyjnych, dość często sadzony na miejskich terenach zielonych, lecz niedostatecznie jeszcze wykorzystany w małych ogrodach.
Wyrasta do 2 m, ale rośnie powoli. Pędy opatrzone są sztywnymi cierniami długości około 1,5 cm. Liście są niewielkie (przeciętnie 4 cm), podłużnie eliptyczne, o wierzchołku zaostrzonym, skórzaste, ciemnozielone, lśniące. Utrzymują się na krzewie zwykle do połowy zimy, później brunatnieją, a nawet schną. Kwiaty, ukazujące się w końcu maja i w czerwcu, są drobne, zebrane w baldachogrona średnicy paru centymetrów, i nie mają też większego znaczenia zdobniczego.
Krzew staje się najefektowniejszy, gdy miejsce kwiatów zajmują owoce, które przypominają do złudzenia koralowe owoce jarzębiny, są jednak zwykle nieco drobniejsze. Dojrzewają we wrześniu. Pokrywają krzew obficie, tak że z daleka przyciąga wzrok piękną płomienną barwą (stąd nazwa - ognik).
W ogrodzie najlepiej go posadzić wzdłuż ogrodzenia, zwłaszcza z siatki - będzie wówczas widoczny od wewnątrz ogrodzenia i z zewnątrz, a jednocześnie uzupełni to ogrodzenie. Doskonale też nadaje się na żywopłoty. Krzewy te sadzi się co 0,2 m. Cięcie znoszą dobrze, ale znacznie ładniejsze są żywopłoty nieformowane.
Nabywając ognik w szkółkach warto się dowiedzieć, czy jest odmiana kazańska (Kasan), najwytrzymalsza na mróz. Owoce ma bardziej pomarańczowe i wcześniej dojrzewające (sierpień).
Ognik rośnie nawet na glebach dość ubogich, piaszczystych. Wymaga natomiast dużo światła. W miejscach słonecznych lepiej się rozrasta i obficiej owocuje; jedyną wadą takich stanowisk jest to, że liście w zimie łatwiej brunatnieją z powodu zbyt dużych różnic między temperaturą dnia i nocy pod koniec zimy. Dobrze jest też wybrać miejsce osłonięte od najczęściej wiejących wiatrów. Jeżeli ognik przemarznie, co się zdarza w wyjątkowo ostre zimy, można krzew przyciąć wiosną krótko, wówczas jednak na nowe większe pędy trzeba czekać dość długo.
W szkółkach należy nabywać tylko rośliny z bryłą ziemi, a jeszcze lepiej doniczkowane, co zapewnia dobre przyjęcie się i szybszy rozwój. Po posadzeniu pędy trzeba skrócić o połowę. Później przycina się według zasad stosowanych do: cięcia krzewów II-giej grupy.