Piwonia krzewiasta (Paeonia suffruticosa), zwana niekiedy piwonią wielkokwiatową, jest najważniejszym gatunkiem z nielicznej grupy tak zwanych piwonii drzewiastych. Piwonia ta pozornie niewiele różni się od znanych ogólnie zielnych gatunków piwonii, choć jest większa i pędy ma zdrewniałe lub półzdrewniałe. Ma jednak wielką zaletę - w czasie kwitnienia wytwarza znacznie więcej kwiatów i to bardzo okazałych kwiatów. Odznaczają się one niespotykaną wielkością - zwykle ich średnica wynosi 15 cm, a nawet 30 cm (o ile roślina ma zapewnione dobre warunki wzrostu). Kwiaty piwonii krzewiastej mimo wielkich rozmiarów charakteryzują się delikatnością, są wraźnie lżejsze od kwiatów piwonii zielnych. Płatki są delikatnie postrzępione, białe, różowe, kremowe, czasami karminowe. Kwiaty wybarwione są niejednolicie. Najpopularniejsza jest odmiana o kwiatach białych, lekko przechodzących w róż z fioletowokarminową plamką, widoczną u nasady każdego płatka.
Piwonia krzewiasta kwitnie w drugiej połowie maja i na początku czerwca. Jest to wyjątkowo atrakcyjny krzew, coraz częściej spotykany w polskich ogrodach. Najlepiej się prezentuje pojedynczo lub w grupie złożonej z trzech roślin na tle dobrze utrzymanego trawnika lub krzewów iglastych.
Niestety, piwonia krzewiasta jest dosyć wrażliwa na mróz, dlatego najłatwiejsze zadanie mają hodowcy, mieszkający w zachodniej i południowo-zachodniej części Polski. Na terenie, w którym są gorsze warunki klimatyczne uprawa wymaga większej staranności i lepszego doboru miejsca sadzenia. W ogrodzie trzeba dla tej wymagającej rośliny wybrać miejsce zaciszne i nieco zacienione, choć na słonecznym stanowisku również dobrze rośnie. Gatunek ten wymaga żyznej, wilgotnej i głęboko uprawionej gleby, najlepiej piaszczysto-gliniastej, dodatkowo wzbogaconej kompostem. Jak wspomniano, gleba powinna być wilgotna, ale nie podmokła ! W razie konieczności dobre będzie zdrenowanie miejsca pod krzew przez umieszczenie w odpowiednio pogłębionym dole warstwy żwiru i piasku. W roku poprzedzającym sadzenie dobrze jest zbadać odczyn gleby miernikiem pH lub kwasomierzem i jeżeli jest zbyt kwaśna, dodać jesienią taką ilość wapna, aby wartość pH wynosiła 6,5 - 7. Zaleca się wykopać dla piwonii krzewiastej dołki o wymiarach co najmniej 60 x 60 x 60 cm i wypełnić je zmieszanymi w równych częściach ziemią liściową, torfem, starym kompostem i piaskiem.
Piwonie najlepiej sadzić we wrześniu. Należy zachować minimalną odległość między krzewami: 1,2-1,5 m. Warto przy sadzeniu pamiętać o tym aby krzewy posadzić głęboko w ziemi - kilkanaście centymetrów poniżej poziomu na jakim rosły w szkółce. Chodzi o to, aby w przypadku przemarznięcia, nowe pędy wyrosły z pąków, znajdujących się pod ziemią i w ten sposób zabezpieczonych przed mrozem. Pierwsza zima po posadzeniu jest tutaj krytyczna.
W razie suszy konieczne jest podlewanie, gdyż nie wolno dopuścić do zwiędnięcia liści. Zalecane jest też nawożenie fosforem i potasem; azot opóźnia zdrewnienie pędów i, co za tym idzie, zwiększa wrażliwość na mróz. Nie należy jednak przesadzać z nawożeniem, gdyż może to spowodować pojawienie się chorób grzybowych, na które piwonia jest wrażliwa.
Na zimę krzewy koniecznie należy zabezpieczyć przed mrozem, zwłaszcza w pierwszym roku po posadzeniu. W cieplejszych częściach Polski wystarczy okryć nasadę pędów liśćmi, skoszoną i wysuszoną trawą lub słomą. Na chłodniejszych terenach należy nad korzeniami usypać kopczyk z ziemi, a jeszcze lepiej - nałożyć kilkucentymetrową warstwę starego obornika. Zamiast obornika można rozłożyć 20-centymetrową warstwę liści w promieniu około 0,5 m wokół krzewu, a krzew szczelnie obstawić gałęziami drzew iglastych, osłaniając pędy tylko do połowy wysokości. Okrycie całego krzewu przyspieszyłoby wznowienie wegetacji wczesną wiosną, gdy występują jeszcze duże wahania temperatury.
Cięcie przeprowadza się według zasad stosowanych do krzewów I grupy, a ponadto na 1-2 tygodnie przed kwitnieniem warto usunąć cienkie pędy bez pąków, gdyż zwykle niewiele już zgrubieją, a niepotrzebnie osłabią pozostałe.