Berberys gruczołkowy (łac. Berberis verruculosa) tworzy, niskie, kuliste, wolno rosnące krzewy, wysokości do około 1 m. Jednoroczne pędy są brązowawe i gęsto ogruczolone, łukowato przeginają się ku dołowi. Ciernie mają trójdzielne, długości do 1,5 cm. Liście są jajowate lub eliptyczne, drobne, długości 1,5-3,5 cm, szerokości 0,8-1,5 cm, sztywne, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, od spodu sinozielone, o brzegu kolczasto ząbkowanym i delikatnie podwiniętym; zimą, w niskiej temperaturze przybierają barwę czerwonawą. Kwiaty mają kolor złocisto-żółty i występują po 1-2 na gałązkach. Kwitnie w maju, w ciągu kilku dni. Owoce długości około 1 cm, są wydłużone i pokryte sinym nalotem.
W stanie naturalnym występuje w Chinach Zachodnich. Do uprawy został wprowadzony w 1904 r.
Oryginalny i dekoracyjny krzew dla ogrodów przydomowych (zajmuje mało miejsca), nadający się zwłaszcza na rabaty i do ogrodów skalnych.
Cięcia nie wymaga. Przemarza tylko podczas bardzo surowych, bezśnieżnych zim. Jeśli nie zostały uszkodzone korzenie, wówczas szybko regeneruje części nadziemne. W środkowych rejonach Polski należy okrywać go na zimę.
Berberys Thunberga